Η οπτική στο κεντρικό hub αλλάζει εντελώς και το παιχνίδι γίνεται 2D top-down pixel game, στο στιλ των παλιών Zelda. Τρομερά φρέσκια είναι η ιδέα να εξελίσσετε το skill tree σας παίζοντας στην πραγματικότητα ένα παιχνίδι τύπου φιδάκι. Υπάρχει επίσης ένα παιχνίδι στιλ pong για να σκανάρετε κάθε νέα περιοχή, όμως περισσότερο εκνευρίζει παρά δίνει κάτι στην όλη retro εμπειρία που θέλει να προσφέρει ο τίτλος.
Κάθε αποστολή διαδραματίζεται σε μία ενιαία περιοχή γεμάτη εχθρούς και ακολουθείται ένας sandbox σχεδιασμός, καθώς μπορείτε να σκοτώσετε όσους εχθρούς θέλετε στην περιορισμένη έκταση κάθε περιοχής, να επισκεφτείτε διαφορετικά σημεία της κτλ. Διάσπαρτα σε κάθε περιοχή υπάρχουν σημεία για save και να επαναφέρετε την υγεία σας, αλλά σαν αντίτιμο, όλοι οι εχθροί της περιοχής επανεμφανίζονται, θυμίζοντας περισσότερο τη λογική των Dark Souls, παρά των παραδοσιακών hack-and-slash games. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει σε μία αποστολή όπου το gameplay αλλάζει δραματικά και μετατρέπεται σε καθαρόαιμο horror με ξεκάθαρες αναφορές στο PT. Απόλαυση.
Ενδιάμεσα στα επίπεδα βρίσκετε τηλεοράσεις που σας μεταφέρουν στο subspace, μια εναλλακτική διάσταση της κάθε περιοχής, όπου δεν αντιμετωπίζετε εχθρούς, αλλά λύνετε συγκεκριμένους περιβαλλοντικούς γρίφους με σκοπό να βρείτε το κλειδί που ξεκλειδώνει την μάχη με το εκάστοτε boss κάθε περιοχής. Οι εναλλαγές από τον πραγματικό κόσμο στο subspace είναι συχνές και επιτυγχάνεται μία ισορροπία από τη φρενήρη δράση του πρώτου, στο «σκεπτόμενο» gameplay του δεύτερου. Το πρόβλημα είναι ότι και οι δύο αυτές διαστάσεις έχουν σοβαρά θέματα που κρατάνε πίσω το παιχνίδι. Συγκεκριμένα το level design του πραγματικού κόσμου είναι χωρίς υπερβολή βγαλμένο από εποχή PS2, με περιοχές παντελώς άδειες, ανέμπνευστες και ψεύτικες, χωρίς σημεία ενδιαφέροντος που να θέλετε να ανακαλύψετε. Το level design στο subspace είναι πιο περίπλοκο, αλλά εκεί καλείστε να λύσετε συνεχώς τους ίδιους και τους ίδιους γρίφους, ενώ και οπτικά οι περιοχές αυτές ζαλίζουν με τα εξωφρενικά φωτεινά τους χρώματα. Η ιδέα με τις παράλληλες διαστάσεις είναι πραγματικά πρωτότυπη αλλά η υλοποίησή της σίγουρα θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη. Παράπονα μπορούν να ειπωθούν και για την περιορισμένη ποικιλία τόσο σε όπλα όσο και σε εχθρούς. Έχετε τέσσερα melee όπλα και τέσσερα πυροβόλα τα οποία τα ξεκλειδώνετε με τη σειρά που θέλετε, ενώ όλοι οι εχθροί εμφανίζονται στο πρώτο μισό του παιχνιδιού και δεν υπάρχουν εκπλήξεις στη συνέχεια.
Αντίθετα, φουλ απολαυστικές είναι οι μάχες με τα bosses, που φέρνουν την υψηλή πρόκληση που ταιριάζει σε τέτοια παιχνίδια. Πέρα από τον παράξενο και γκροτέσκο σχεδιασμό τους, αποδεικνύονται πραγματικά σκληρά καρύδια, όχι τόσο λόγω της περίπλοκης κινησιολογίας τους, όσο λόγω της πολλής υγείας που έχουν απαιτώντας πολλά χτυπήματα για να πέσουν κάτω. Μία ωραία προσθήκη είναι ότι όταν χάσετε, αμέσως μετά γυρίζετε ένα τροχό που σας δίνει κάποιο έξτρα πλεονέκτημα την επόμενη φορά που θα αντιμετωπίσετε το boss, όπως να κάνετε περισσότερο damage ή να έχετε καλύτερη άμυνα, ενώ υπάρχει η πιθανότητα ακόμη και να αναστηθείτε και να μπείτε εκ νέου στην αρένα για να αποτελειώσετε το boss.
Οπτικά, το παιχνίδι, αν και ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη καλλιτεχνική του αισθητική, δεν κινείται στο απόγειο της τεχνολογίας, θυμίζοντας περισσότερο τίτλο εποχής PS4. Αν και οι χαρακτήρες και τα bosses έχουν καλό σχεδιασμό, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί και για τους εχθρούς που είναι πολύ απλοϊκοί, ενώ και τα περιβάλλοντα είναι παντελώς άδεια και ψεύτικα, αφού πχ οι βιτρίνες δεν σπάνε κτλ. Ουσιαστικά απόλυτο highlight είναι τα φοβερά particle effects που κατακλύζουν την οθόνη όταν πετσοκόβετε εχθρούς και προσφέρουν ιδιαίτερη ικανοποίηση. Βέβαια αυτά τα εφέ έχουν σαν αποτέλεσμα κάποιες πτώσεις του frame rate, όπου ιδιαίτερα σε δύο-τρία σημεία κάνουν το παιχνίδι να μοιάζει σα να τρέχει σε slow motion! Στον ηχητικό τομέα, η μουσική ακολουθεί την τρελή δομή του παιχνιδιού, με εναλλαγές από ροκ σε ηλεκτρονική και από κλασική σε «παρανοϊκούς» ambient ήχους. Αυτή η ποικιλία τις περισσότερες φορές λειτουργεί καλά, αλλά υπάρχουν και σημεία όπως πχ ένα boss fight όπου το μουσικό χαλί δεν ταιριάζει με τίποτα με την δράση επί της οθόνης. Καλή δουλειά έχει γίνει και στο voice acting, αν και η υπερβολή δεν αποφεύγεται ούτε εδώ. Ξεκάθαρος πρωταγωνιστής ερμηνευτικά είναι ο παππούς που βρίσκεται στο μπουφάν του Romeo και δεν σταματάει να σχολιάζει ό,τι συμβαίνει πετώντας τρελές ατάκες!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου