Το παιχνίδι σας μεταφέρει στο 1957, μερικές δεκαετίες μετά τα γεγονότα του Call of the Sea. Η ιστορία ξεδιπλώνεται μέσα από τις προοπτικές δύο βασικών χαρακτήρων: της νεαρής φοιτήτριας Evangeline «Evie» Drayton (κόρης ενός μέλους από την αρχική, μοιραία αποστολή, τα απομεινάρια της οποίας εξερευνά η Norah στο πρώτο παιχνίδι) και του καθηγητή Harry Everhart, συζύγου της Norah.
Η Evie βασανίζεται από επαναλαμβανόμενα όνειρα/εφιάλτες μέσα στα οποία η ίδια περιηγείται ένα εξο και απόκοσμο μέρος καταλήγοντας πάντα στην απόκτηση ενός περίεργου γλυπτού. Παράλληλα, ο καθηγητής Everhart, μετά τη σκηνοθεσία του θανάτου του (στο πρώτο παιχνίδι) και την περιπέτεια της Norah, ζει μόνος του σε μία μεγάλη έπαυλη έχοντας συνεχώς παραισθήσεις εξαιτίας του black ooze, μίας ύλης που εντόπισαν κατά την αποστολή στο νησί και προκαλεί θανατηφόρα τρέλα σε όποιον έρθει σε επαφή. Αναζητώντας τον για να τη βοηθήσει στο να καταλάβει τί είναι τα όνειρα που βλέπει, η Evie καταλήγει στην έπαυλη όπου εκ πρώτης ο καθηγητής απουσιάζει. Έτσι ξεκινάει μία μεγάλη περιπέτεια και των δύο μέσα από πολλές τοποθεσίες από το Arkham έως την Νορβηγία.
To παιχνίδι ανοίγει τα χαρτιά του με τον πιο δυναμικό και υποσχόμενο τρόπο. Η ατμόσφαιρα κατά την αναζήτηση του καθηγητή από την Evangeline στην τεράστια έκταση της έπαυλης μέσα στη βροχερή νύχτα είναι υποδειγματική, θυμίζοντας κλασικό θρίλερ μυστηρίου με Lovecraft-ικές αποχρώσεις. Ωστόσο, και σε παρόμοιο ύφος με το Call of the Sea, εκεί ακριβώς που ετοιμάζεστε να βυθιστείτε σε ένα σκοτεινό adventure, η πλοκή τραβάει χειρόφρενο και αλλάζει δραματικά κατεύθυνση. Χωρίς καμία προειδοποίηση, το ύφος μεταμορφώνεται, περνώντας από Cthulhu-ικό θρίλερ σε γρίφους βασισμένους στην αρχαία Αίγυπτο, για να συνεχίσει με ένα κυνήγι σε εγκαταλελειμμένες βάσεις των Ναζί με απόκρυφα πειράματα και εσάνς Indiana Jones, και να καταλήξει εκ νέου σε πλήρη αναφορά στον Lovecraft εξερευνώντας τον Pnakotus, το μέρος όπου ζουν οι αρχαίοι Yithians, φύλακες της γνώσης. Και όσο και αν όλα αυτά σχετίζονται με το Lovecraft-ικό ύφος του τίτλου, ο τρόπος που γίνεται η συνεχής αλλαγή πλεύσης δημιουργεί μια τεράστια ασυνέχεια και ένα μπέρδεμα. Όπως ακριβώς το CotS, που κορυφώνεται κατά τη σκηνή της καταιγίδας για να καταλήξει σε μια πιο φωτεινή και εξωτική εξερεύνηση, το παιχνίδι τελικά αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει το σκοτεινό μονοπάτι των ιστοριών του Lovecraft για να παραδώσει μία σχετικά ανάλαφρη περιπέτεια με ένα τέλος που δεν είμαι σίγουρος ότι ανταμείβει.
Οι ίδιες αλλαγές παρατηρούνται και στο κομμάτι του gameplay, όπου οι γρίφοι δε μπορούν να αποφασίσουν αν είναι δύσκολοι ή απλοί, αν είναι λογικής ή inventory-based, κάνοντας το παιχνίδι τη μία να μοιάζει με τον προκάτοχό του, την άλλη με εύκολο adventure και μετά το δεύτερο μισό να γίνεται Riven – καί σε αίσθηση καί σε δυσκολία. Είναι παραπάνω από προφανές ότι οι δημιουργοί αγαπούν το Riven, καθώς και στο CotS υπήρχαν αναφορές, όμως εδώ υπάρχουν στιγμές όπου νιώθετε ότι παίζετε κλώνο του Riven. Εξερευνάτε προσεκτικά το περιβάλλον, συλλέγετε στοιχεία (όλα περνάνε σε σημειωματάριο) και λύνετε περιβαλλοντικούς γρίφους που συχνά απαιτούν παρατηρητικότητα και λογική σκέψη. Όπως προαναφέρθηκε, όμως, οι γρίφοι δεν είναι πάντοτε απολαυστικοί. Καταρχάς υπάρχουν αρκετοί των οποίων η χρήση έχει πλέον κορεστεί στα adventures, οπότε προσωπικά τους αντιμετώπισα ως εντελώς casual. Στη συνέχεια είναι οι βατοί, καθώς ό,τι χρειάζεστε είναι γραμμένο στο σημειωματάριο, παραμένουν όμως απολαυστικοί. Τέλος υπάρχουν αυτοί που είναι πραγματικά βγαλμένοι από το Riven – τουλάχιστον η δυσκολία τους σε σχέση με το υπόλοιπο παιχνίδι μοιάζει τόσο εξόφθαλμη, αν και η ευφυΐα τους δεν είναι του ίδιου επιπέδου. Και καθώς το παιχνίδι δε σας έχει συνηθίσει σε τέτοια δυσκολία, συχνά δεν μπορείτε να καταλάβετε τί κάνετε λάθος και τελικά καταλήγετε στο hint system, που όμως δεν εξηγεί τη λογική πίσω από τη λύση, επομένως πάλι μένετε με την απορία τί κάνατε λάθος.
Ο χειρισμός ακολουθεί τα καθιερωμένα πρότυπα των σύγχρονων παιχνιδιών εξερεύνησης και επίλυσης γρίφων πρώτου προσώπου. Καμία έκπληξη, όλα σε τάξη και ασφάλεια. Η μετακίνηση στους κλειστούς και ανοιχτούς χώρους γίνεται ομαλά, ενώ η αλληλεπίδραση με τα αντικείμενα, τα έγγραφα και τους μηχανισμούς του περιβάλλοντος αποκρίνεται ακριβώς όπως περιμένετε. Αυτή η απλότητα και η λειτουργικότητα σας επιτρέπουν να συγκεντρωθείτε στην παρατήρηση, στη λογική επίλυση των γρίφων και στην ανάγνωση των στοιχείων, χωρίς να χρειάζεται να παλεύετε με άβολους ή δύσχρηστους μηχανισμούς δράσης.
Οπτικά, το παιχνίδι αφήνει μια εξαιρετικά θετική εντύπωση. Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι φανερό ότι κρύβει πολύ μεράκι και προσοχή στη λεπτομέρεια, καθώς μοιάζει πολύ με του CotS. Κάθε τοποθεσία, από τη σκοτεινή, βροχερή έπαυλη των πρώτων κεφαλαίων μέχρι τα αιγυπτιακά σκηνικά, τις υπόγειες εγκαταστάσεις και ειδικά τον Pnakotus, είναι σχεδιασμένη με μια ιδιαίτερη παλέτα που ξεχωρίζει στο μάτι. Τα γραφικά υποστηρίζουν ιδανικά τις στιγμές εξερεύνησης, αν και είναι περισσότερο πολύχρωμα από όσο θα ήθελα για Mythos-based game, αλλά όπως είπαμε το παιχνίδι ακολουθεί πιο ήπιο μονοπάτι.
Ο ηχητικός τομέας επίσης κινείται σε υψηλά επίπεδα παραγωγής. Οι μουσικές συνθέσεις δένουν αρμονικά με το εκάστοτε σκηνικό, υποστηρίζοντας τις έντονες σκηνές και συνοδεύοντας ωραία τις πιο χαλαρές. Τα εφέ, όπως το χτύπημα της βροχής στα τζάμια, οι απόκοσμοι ήχοι μέσα στην έπαυλη και το νερό όταν είστε βυθισμένος μέσα στη στολή δύτη, ενισχύουν σημαντικά την ατμόσφαιρα. Οι ερμηνείες των ηθοποιών στέκονται γενικά σε πολύ καλό επίπεδο, προσδίδοντας κύρος στους χαρακτήρες. Ωστόσο, η πρωταγωνίστρια ακούγεται κατά τόπους λίγο προσποιητή και υπερβολική στις αντιδράσεις της, χάνοντας σε φυσικότητα στις πιο κρίσιμες δραματικές κορυφώσεις της ιστορίας. Παράλληλα αντιμετωπίζει τις πιο απόκοσμες σκηνές με μία φυσικότητα που φαίνεται περίεργη. Να σημειωθεί ότι σε όλη τη διάρκεια της περιπέτειας σας συνοδεύει η Norah, η οποία εδώ αναλαμβάνει τον ρόλο της αφηγήτριας. Ενώ η παρουσία της είναι ευπρόσδεκτη, ειδικά αν έχετε παίξει τον προηγούμενο τίτλο, ως αφηγητικό εργαλείο λειτουργεί τελικά αρνητικά για την εμπειρία, καθώς αντιμετωπίζει με χιούμορ και κάποια ειρωνεία ακόμα και τις πιο συναισθηματικά έντονες στιγμές. Η φωνή της σας βγάζει τόσο απότομα εκτός ατμόσφαιρας, που αντί να σας δένει σφιχτά με τον κόσμο του παιχνιδιού, σας κάνει να νιώθετε διαρκώς ότι απλώς παρακολουθείτε μια προκαθορισμένη ιστορία εκ των υστέρων.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου