To Saros είναι το νέο sci-fi third-person shooter της φορμαρισμένης Housemarque και διάδοχος του Returnal που αποτελεί μία από τις πιο φρέσκες εμπειρίες της τρέχουσας γενιάς. Το παιχνίδι εξελίσσει ξεκάθαρα τη φιλοσοφία που καθιέρωσε τον προκάτοχό του, χωρίς όμως να προσπαθεί να τον αντιγράψει. Αντίθετα, επιλέγει να χτίσει πάνω στα υπάρχοντα θεμέλια προσφέροντας μια πιο φιλική προς τον παίκτη εμπειρία, χωρίς να χάνει όμως σε δυναμική, ένταση ή βάθος.
Αντίθετα με το Returnal που επένδυσε στην αίσθηση αποπροσανατολισμού και στην εσωτερική πάλη της Selene, το Saros ξεκινά με σαφήνεια. Εδώ γνωρίζετε από την αρχή τον σκοπό σας. Είστε ο Arjun Devraj, μέλος μιας αποστολής διάσωσης, ο οποίος καλείται να ανακαλύψει τί έχει συμβεί και γιατί δεν υπάρχουν σημεία ζωής από τις τρεις προηγούμενες αποστολές που επισκέφτηκαν τον αφιλόξενο πλανήτη Carcosa για την εξόρυξη της πολύτιμης πρώτης ύλης ονόματι Lucenite. Αυτός ο ξεκάθαρος στόχος λειτουργεί ως σταθερό σημείο αναφοράς, τουλάχιστον αρχικά, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω του αρχίζει να καταρρέει και να αμφισβητεί τη λογική. Σταδιακά, η αποστολή στον εν λόγω πλανήτη γίνεται όλο και πιο προσωπική, με εσωτερικές συγκρούσεις και σημαντικές αποκαλύψεις να ξετυλίγονται σταδιακά. Αφηγηματικά, αν και πιο άμεσο και με πιο ορθολογική ροή, το παιχνίδι κινείται στα γνώριμα αφαιρετικά – μυστικιστικά μονοπάτια του Returnal, με τις πληροφορίες να έρχονται σταδιακά, αρχικά σαν απλές εικόνες και στη συνέχεια σαν κομμάτια του παζλ που πρέπει να ενωθούν για να κατανοήσετε τα γεγονότα με σαφήνεια. Η ύπαρξη και άλλων μελών του πληρώματος, με τα οποία αλληλεπιδράτε ανάμεσα σε κάθε run, βοηθούν να ανακαλύψετε λεπτομέρειες και να αποκρυπτογραφήσετε τον τρόπο με τον οποίο ο πλανήτης επηρεάζει όλα τα μέλη του πληρώματος.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, γίνεται σαφές ότι το παιχνίδι επενδύει σημαντικά στην ατμόσφαιρα. Μπορεί να λείπει ο cosmic τρόμος και η σκοτεινιά του Returnal, αλλά ο κόσμος του είναι μυστηριώδης, μετα-αποκαλυπτικός και σε σημεία ονειρικός, με μια υποβόσκουσα αίσθηση μελαγχολίας και απομόνωσης. Ο πλανήτης Carcosa αποπνέει μια βαριά, απειλητική ατμόσφαιρα, με ερείπια ενός αρχαίου πολιτισμού και αλλοιωμένους κανόνες πραγματικότητας. Ωστόσο, σε αντίθεση με την κλειστοφοβική αίσθηση του Returnal, εδώ η κλίμακα είναι μεγαλύτερη και οι χώροι πιο ανοιχτοί, ενισχύοντας την αίσθηση της ελευθερίας και την ανάγκη για έντονες στιγμές platforming και αποφυγής περιβαλλοντικών παγίδων.
Με το παιχνίδι να έχει στοιχεία roguelike, κάθε φορά που πέφτετε στο πεδίο της μάχης, ξεκινάτε ξανά από την αρχή. Σε αντίθεση όμως με το Returnal, εδώ μπορείτε να εξαργυρώσετε το Lucenite που μαζεύετε από τα κουφάρια των εχθρών και να το επενδύσετε σε μόνιμα upgrades που σας ακολουθούν σε όλα τα υπόλοιπα runs. Τα upgrades αυτά έρχονται μέσα από ένα πολυδαίδαλο skill tree, μέσα από το οποίο επιλέγετε τί θέλετε να αναβαθμίσετε σταδιακά. Με αυτόν τον τρόπο το παιχνίδι καταφέρνει να διορθώσει ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα του προκατόχου του, δηλαδή την αίσθηση ότι κάθε run δεν είχε κανένα ανταποδοτικό όφελος. Εδώ κάθε run σας κάνει πιο δυνατό για να ανταπεξέλθετε στο επόμενο, είτε απλά ενισχύοντας τα στατιστικά σας, είτε ξεκλειδώνοντας την ικανότητα να αναστηθείτε κτλ.
Το level design επίσης ακολουθεί μια πιο «συγκεντρωμένη» λογική, αποφεύγοντας την πολυπλοκότητα με σκοπό φυσικά να μειωθεί ο χρόνος που απαιτείται για κάθε run. Άλλωστε, ένα ακόμη θέμα του Returnal ήταν ακριβώς ότι χανόταν πολύς χρόνος σε μικρά δωμάτια με σκοπό να αναβαθμίσετε τον χαρακτήρα σας, με αποτέλεσμα το κάθε run να διαρκεί έως και μιάμιση ώρα, γεγονός που έκανε δυσβάσταχτο το έργο να επαναλάβετε το επόμενο run άμεσα. Επιπλέον, έχετε δυνατότητα τηλεμεταφοράς σε κάθε biome, σκοτώνοντας βέβαια το boss που αντιστοιχεί σε καθένα από αυτά, και έτσι δεν σας ζητείται να ξεκινήσετε από την αρχή το κάθε run, όπως συμβαίνει στα πιο παραδοσιακά roguelike games.
O χρόνος για κάθε run δύσκολα υπερβαίνει τα 40 λεπτά, με τον ρυθμό με τον οποίο κινείται ο ήρωας να είναι καταιγιστικός και την εξερεύνηση να είναι απολαυστική. Αν κάτι λείπει, αυτό είναι το στοιχείο του απρόβλεπτου που κυριαρχούσε στο Returnal και έκανε πραγματική διαφορά σε κάθε run. Εδώ, ακόμη κι αν ξεφύγετε από την προκαθορισμένη πορεία μέχρι το boss, δεν βρίσκετε δωμάτια που μπορούν να σας καταστρέψουν ή να σας απογειώσουν το run, παρά μόνο λίγο περισσότερο Lucenite, ένα όπλο λίγο πιο δυνατό από αυτό που έχετε κτλ, χωρίς καν να υπάρχει ο κίνδυνος να παγιδευτείτε από πανίσχυρους εχθρούς που λειτουργούν σαν παγίδα σε αυτό που θέλετε να αποκτήσετε. Πολύ ωραία προσθήκη είναι τα Nightmare Stands που βρίσκονται σε κάθε biome και αποτελούν dungeons στα οποία μπορείτε να δοκιμαστείτε ενάντια σε ισχυρούς εχθρούς με σημαντικά ανταποδοτικά οφέλη, οπότε κάπως εξισορροπείται το θέμα της απουσίας εκπλήξεων μέχρι να βρεθείτε με το boss.
Η δράση παραμένει ο πυρήνας του παιχνιδιού και έχει εξελιχθεί σημαντικά. Οι μάχες είναι πιο επιθετικές, με μηχανισμούς που ενθαρρύνουν να παίρνετε πρωτοβουλίες αντί να αμύνεστε διαρκώς. Η προσθήκη της ασπίδας, που απορροφά συγκεκριμένα πυρά και τα μετατρέπει σε ενέργεια για να ενεργοποιήσετε την ειδική επίθεσή σας, αλλάζει ριζικά τον ρυθμό των αναμετρήσεων. Το αποτέλεσμα είναι ένα gameplay που μοιάζει σχεδόν χορογραφημένο, γεμάτο ένταση και συνεχόμενη κίνηση για να αποφεύγετε τα εχθρικά πυρά. Πέρα όμως από την ασπίδα, στη συνέχεια του παιχνιδιού σας δίνεται η δυνατότητα να αποκρούετε συγκεκριμένες βολές από τους εχθρούς, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη στρατηγική προσέγγιση, αφού άλλα πυρά πρέπει να τα αποφεύγετε, άλλα να τα αποκρούετε και άλλα να τα απορροφάτε με την ασπίδα σας. Σκέτη τρέλα!
Ενώ δίνονται αρκετές βοήθειες, τόσο με τα μόνιμα upgrades όσο και με τη δυνατότητα να απορροφάτε ή να αποκρούετε τα εχθρικά πυρά, εντούτοις καθαρά στο πεδίο της μάχης η δυσκολία καταφέρνει να παραμένει σε υψηλό επίπεδο. Πλέον ο αριθμός των εχθρών που σας επιτίθενται ταυτόχρονα και ο αριθμός των πυρών που έρχονται προς εσάς είναι απείρως μεγαλύτερος σε σχέση με το Returnal, προκαλώντας στο πεδίο της μάχης ένα ντελίριο δράσης, απόλαυσης και εθισμού να ξεπαστρεύετε όλους τους εχθρούς που βρίσκονται στην οθόνη. Μία ωραία προσθήκη που επίσης προσδίδει πρόκληση στη μάχη είναι το σημείο στο οποίο γίνεται έκλειψη ηλίου σε κάθε biome, όπου οι εχθροί γίνονται ακόμα πιο επιθετικοί και πετούν πυρά με corruption! Ειλικρινά, στις μάχες το παιχνίδι είναι από τα πιο άρτια και απολαυστικά third-person shooters όλων των εποχών!
Η ποικιλία των εχθρών είναι ικανοποιητικότατη, ενώ θετική εντύπωση προκαλούν τα διαφορετικά μοτίβα κίνησης και επιθέσεων που έχουν, τα οποία μπορούν να κάνουν τη ζωή σας κόλαση όταν σας περικυκλώνουν. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στα bosses, τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν τρεις διαφορετικές φάσεις για να τα εξολοθρεύσετε και εντυπωσιάζουν τόσο με την απόκοσμη εμφάνισή τους όσο και με την ποικιλία των επιθέσεών τους. Τα διαθέσιμα όπλα απαιτούν διαφορετική προσέγγιση στο πεδίο της μάχης και το εντυπωσιακό είναι ότι το καθένα από αυτά έχει διαφορετικό τρόπο χρήσης με την αριστερή σκανδάλη για να χτυπάτε χειροκίνητα τους εχθρούς. Η ζημιά που κάνετε είναι σαφώς μεγαλύτερη σε σχέση με το auto-aim, οπότε αξίζει τον κόπο να το χρησιμοποιήσετε, ειδικά σε boss fights όπου δεν υπάρχει το πλήθος εχθρών γύρω σας και έχετε ξεκάθαρο στόχο. Προσωπικά θα ήθελα ένα-δύο όπλα περισσότερα για ακόμη μεγαλύτερη ποικιλία, αλλά αυτό είναι «ψιλά γράμματα» σε σχέση με την εμπειρία που προσφέρει το παιχνίδι. Αξίζει να σημειωθεί και το πόσο καλά αξιοποιείται το DualSense, με το haptic feedback να «ζωντανεύει» στα χέρια σας μέσα από τρελές σκηνές δράσης και τα adaptive triggers να κάνουν αδιανόητα εθιστικό το πιστολίδι.
Αντίθετα, πιο σοβαρό θέμα κατά την άποψή μου είναι η ύπαρξη modifiers με τα οποία μπορείτε να προσαρμόζετε εσείς την δυσκολία όπως σας εξυπηρετεί. Πρόκειται στην πραγματικότητα για συγκεκαλυμμένο easy mode, αφού αυξάνοντας τρία, τέσσερα στοιχεία και μειώνοντας κάποια άλλα για να έχετε το ίδιο balance που απαιτεί το παιχνίδι, μπορείτε πανεύκολα να το «σπάσετε» και να κάνετε το gameplay περίπατο σε λιβάδι, χάνοντας έτσι μεγάλο μέρος της γοητείας του τίτλου. Καταλαβαίνω απόλυτα ότι τα modifiers εξυπηρετούν τη στρατηγική να γίνει το παιχνίδι πιο προσβάσιμο, αλλά στην πραγματικότητα έχει γίνει ήδη πιο εύκολο με τα μόνιμα upgrades, χωρίς αυτά να χαλάνε τον χαρακτήρα του.
Οπτικά το Saros ξεχωρίζει με το εκπληκτικό art design σε κάθε σπιθαμή του πλανήτη Carcosa, την ποικιλομορφία στα περιβάλλοντα (από ερήμους και βιομηχανικές περιοχές μέχρι καθεδρικούς ναούς), τους καλοσχεδιασμένους εχθρούς και τα αδιανόητα particle effects που κατακλύζουν την οθόνη με χρώματα. Δυστυχώς, υπάρχουν στιγμές όπου το frame rate πέφτει αρκετά πιο χαμηλά από τα 60 FPS (τουλάχιστον στο απλό PS5), αλλά σε καμία περίπτωση δεν χαλάει την εν γένει εμπειρία. Στο ίδιο υψηλό επίπεδο βρίσκεται και ο ήχος. Πραγματικά μπορείτε να καταλάβετε από ποιο σημείο έρχονται τα εχθρικά πυρά, αλλά και οι εχθροί που σας πλησιάζουν, με τα εφέ των όπλων να είναι υπεραπολαυστικά. Η μουσικά επίσης ταιριάζει απόλυτα με τα τεκταινόμενα στην οθόνη και σε σημεία είναι επική. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στις ερμηνείες, με τους ηθοποιούς να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων επιτρέποντάς σας να συνδεθείτε συναισθηματικά με τους χαρακτήρες που παίζουν. Μοναδικό θέμα εδώ το πόσο ξύλινοι και ακίνητοι είναι οι χαρακτήρες όταν συνομιλούν μεταξύ τους.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου