Η ιστορία του Ascendance έχει μία ιδιαιτερότητα: στην ουσία αποτελεί μεταφορά ενός graphic novel, του Legacy οf Kain The Dead Shall Rise, το οποίο βγήκε το 2024 και αποτελεί prequel, καλύπτοντας την χρονική περίοδο μεταξύ του Blood Omen και των Soul Reaver. Όμως τα πράγματα, δυστυχώς, δεν είναι τόσο απλά. Η πλοκή εστιάζει σε ένα νέο χαρακτήρα, την Elaleth, αδερφή του Raziel. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού μαθαίνετε την ιστορία της, όπως και την ιστορία του Raziel πριν γίνει βρικόλακας.
Το πρόβλημα εδώ δεν είναι ο νέος χαρακτήρας, αλλά το ότι έχει κάνει το ντεμπούτο της με πολύ λάθος τρόπο. Πέρα από το ότι ξαφνικά ανακαλύπτετε πως η Elaleth είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από κεντρικά και σημαντικά γεγονότα της σειράς LoK, δυστυχώς αλλάζει και η όλη ιστορία με άσχημο τρόπο, καθώς δημιουργούνται πολλές αντιφάσεις με τα προηγούμενα παιχνίδια. Δεδομένου πως η συνολική ιστορία του LoK είναι ήδη αρκετά περίπλοκη και μπλέκει ταξίδια στον χώρο και τον χρόνο, κάτι τέτοιο καλό θα ήταν να αποφευχθεί, ειδικά εφόσον η κύρια δύναμη της σειράς ήταν σεναριακή. Εν τέλει, η εισαγωγή της Elaleth δεν προσθέτει ούτε ουσία, ούτε βάθος στο συνολικό lore και για την ακρίβεια η ιστορία του παιχνιδιού μάλλον θυμίζει κάποιο fan fiction που πήρε επίσημη έγκριση.
Οι διάλογοι είναι τίμιοι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνουν το επίπεδο των προηγούμενων τίτλων (ειδικά μία πολύ αποτυχημένη προσπάθεια για χιούμορ στην αρχή του παιχνιδιού). Τα cutscenes, παραδόξως, αποτελούνται από μία mixed media παρουσίαση: συνήθως διαλόγους με ελαφρώς animated 2D εικόνες των χαρακτήρων, 3D cutscenes που μοιάζουν βγαλμένα από το PS1 και μία σεκάνς που θυμίζει anime.
Το παιχνίδι είναι 2D retro action-platformer, με gameplay που άνετα θα μπορούσε να ανήκει σε 8-bit ή 16-bit τίτλο. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, παίζετε ως Elaleth, ως Raziel όταν ήταν άνθρωπος, ως Raziel αφού έγινε βρικόλακας και τέλος, ως Kain. Ο κάθε χαρακτήρας έχει το δικό του όπλο και ενώ υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους (πχ η Elaleth και ο Raziel έχουν φτερά και μπορούν να πετάξουν), η συνολική εμπειρία παραμένει ίδια. Προχωράτε σε πίστες, πολεμάτε εχθρούς, κάνετε platforming, ψάχνετε για διάφορα collectables που εξηγούν το lore και κάποια λίγα μόνιμα power-ups, ενώ μία στις τόσες βρίσκεστε σε κάποιο στην καλύτερη μέτριο boss fight. Πρέπει να σημειωθεί εδώ, πως οι μάχες γενικά είναι απογοητευτικές, καθώς οι εχθροί χοροπηδάνε τόσο πολύ σαν μανιακοί δεξιά αριστερά, προσπαθώντας να αποφύγουν τις επιθέσεις σας, που το όλο θέαμα καταλήγει να είναι απλά κωμικοτραγικό. Οι διάφορες πίστες έχουν ανέμπνευστο σχεδιασμό, ενώ και η διάρκεια του τίτλου είναι μικρή (τέσσερις με έξι ώρες το πολύ), με χαμηλή δυσκολία και χωρίς κάποιον λόγο να ξαναπαίξετε αν βρείτε τα πάντα (κάτι που δεν είναι καθόλου ζόρικο).
Η απογοήτευση συνεχίζεται και στον οπτικό τομέα, καθώς το 2D pixel art του τίτλου δεν κερδίζει τις εντυπώσεις. Οι χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα λεπτομερείς και τα animations είναι απλοϊκά χωρίς χάρη ή κάποια έξτρα πινελιά. Όσο αφορά τα περιβάλλοντα, ενώ έχει λίγο ενδιαφέρον να βλέπεις διάφορες τοποθεσίες του Nosgoth σε 2D, δυστυχώς ούτε εδώ υπάρχει κάτι ξεχωριστό. Η μουσική έχει ελάχιστη σχέση με την ηχητική ταυτότητα της σειράς LoK. Το soundtrack αποτελεί ένα συνδυασμό από industrial metal, electronica και synth/ambient. Δεν είναι απαραίτητα κακό στο αυτί, αλλά σίγουρα δεν ταιριάζει πάντα και παντού. Πολλές φορές τα κομμάτια που παίζουν είναι πολύ έντονα χωρίς λόγο και σπάνια θυμίζουν την κλασική ατμόσφαιρα LoK. Τουλάχιστον, στο voice acting, έχουμε την επιστροφή των κορυφαίων ηθοποιών από τα παλιά LoK, αν και ακούγονται σαν σκιά του παλιού εαυτού τους, κάτι που οφείλεται κυρίως στην σκηνοθεσία, αλλά και στο πέρασμα του χρόνου (όπως είναι εμφανές στην περίπτωση του Michael Bell που παίζει τον Raziel). Παρόλα αυτά, το voice acting παραμένει αξιόλογο, κυρίως χάρη στο ταλέντο των ηθοποιών.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου